Zwolnienie cięciwy

Zwolnienie cięciwy nie może być utożsamiane ze spuszczeniem cięciwy z palców w chwili "wejścia" na cel. Właściwe określenie tego zjawiska powinno być nazwane ściągnięciem cięciwy. Technika zwolnienia (potocznie), a ściślej ściągnięcie cięciwy polega na:

  • zakończonym procesie celowania,
  • ześlizgu napiętych palców przytrzymujących cięciwę przy brodzie, zakończonym pracą mięśni grzbietu,
  • ruch ręki w tył z określoną szybkością bez opuszczania łokcia w dół.

    Prawidłowe wykonanie uwarunkowane jest odpowiednią szybkością pociągnięcia ramienia do tyłu w płaszczyźnie poziomej i cofnięciem barku (w tej fazie ruch następuje zbliżeniem prawej łopatki do kręgosłupa). Palce ręki zakotwiczonej na cięciwie w czasie działania mięśni, powodujących ruch ramion do tyłu ześlizgują się z cięciwy i przesuwają do żuchwy. Należy tu pamiętać o:

  • Odpowiednim ułożeniu palców na cięciwie i właściwym zakotwiczeniu palca IV,
  • Utrzymaniu cięciwy przy brodzie, rozluźnionych mięśniach przedramienia, luźno wyprostowanej dłoni,
  • Równoczesnym ześlizgu wszystkich palców ułożonych na cięciwie,
  • Odpowiedniej szybkości cofania ręki przytrzymującej cięciwę.

    Najczęściej spotykane błędy:

    1. Zwolnienie cięciwy przez wyprostowanie palców w przód, powodujący jednocześnie odpadanie ręki od brody w bok.
    2. Odciąganie cięciwy w bok nadające jej dużą amplitudę drgań w chwili wyrzutu strzały.
    3. Ściągnięcie cięciwy w bok przez wyłączne działanie mięśni ręki a nie grzbietu, co powoduje opadanie łokcia w dół
    4. Nierównoczesny ześlizg palców, powodujący odwracanie ręki na zewnątrz. Następuje to przy wadliwym zakotwiczeniu palców - szczególnie palca IV.

    Po zwolnieniu cięciwy wskazane jest utrzymanie w dalszym ciągu pozycji łuczniczej, powinno ono trwać przynajmniej do chwili trafienia strzały w tarczę. Strzelający w tym czasie obserwuje lot wypuszczonej strzały, a następnie dokonuje analizy układu rąk.


    Wstecz